به گزارش تابناک؛ رضا قوی‌فکر- روزنامه‌نگار پیشکسوت در گفت‌وگویی که با ایسنا داشت، به مناسبت نزدیک شدن به سالروز تولد محمد بلوری یاد او را گرامی داشت و درباره حال محمد بلوری در آستانه ۹۰ سالگی گفت که سلامتی‌اش خوب است و فقط کسالتی دارد که برای این سن وسال طبیعی است و حافظه‌اش به همین دلیل بعضی وقت‌ها هست و بعضی وقت‌ها نیست؛ او با شکرگزاری از سلامت پدر حادثه‌نویسی ایران، ابراز امیدواری کرد که صد سالگی بلوری را جشن بگیرند.
به هیمن بهانه رضا قوی‌فکر درباره پیشینه حادثه‌نویسی در مطبوعات ایران خاطراتی را مرور کرد و یادآور شد که کیهان تا پیش از سال ۱۳۵۰ که نخستین دوره فارغ‌التحصیلان دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی با رشته‌های روزنامه‌نگاری، روابط عمومی و تبلیغات وارد بازار کار شدند، تحصیل‌کردگانی آکادمیک در روزنامه‌نگاری نداشت یا خیلی کمتر داشت؛ اغلب خبرنگاران و نویسندگان مطبوعات به طور مثال کارمند سازمان یا وزارتخانه‌ای بودند و در عین حال چون خوب می‌نوشتند در روزنامه هم کار می‌کردند.
به گفته او، خبرنگاران و نویسندگان روزنامه‌های کیهان، اطلاعات و بعدها آیندگان تنها همین سه روزنامه معروف تا پیش از دهه پنجاه کسانی بودند که به گونه‌ای ژنتیک روزنامه‌نگاربودند. اما با ورود تحصیل کردگان روزنامه‌نگاری درحقیقت خون تازه‌ای در رگ‌های کیهان وروزنامه‌های دیگر جریان پیدا کرد.
این روزنامه‌نگار پیشکسوت افزود که دکتر مصباح زاده صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول روزنامه کیهان در دهه چهل به فکر افتاد فرصتی ایجاد کند تا روزنامه‌نگاران آکادمیک تربیت شوند؛ ابتدا دانشگاه تهران برای این منظور انتخاب شد تا بعد دانشکده مستقلی در این زمینه بوجود آید، به همین منظور گروهی از روزنامه نگاران با استعداد برای گذراندن دوره‌های تکمیلی به خارج از کشور اعزام شدند. او از دکتر صدرالدین الهی، دکتر معتمدنژاد، دکتر ناصر رحیمی و… و. به عنوان کسانی نام برد که برای تحصیل به خارج رفتند و بازگشتند.
او ادامه داد که در پی این تصمیم، «مدرسه عالی مطبوعات و روابط عمومی» در سال ۱۳۴۶ بنیاد نهاده شد واز طریق آزمون ورودی دانشجو گرفت؛ به گفته او، نخستین فارغ‌التحصیلان این مدرسه عالی در سال ۱۳۵۰ وارد جام عه شدند. زمانی که این موسسه عالی به دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی تغییر نام داد و چون دکتر مصباح‌زاده موسس کیهان بود و این دانشکده را هم تأسیس کرده بود طبیعی بود که بیشتر فارغ‌التحصیلان جذب روزنامه کیهان می‌شدند والبته در روزنامه‌های اطلاعات وآیندگان نیز روزنامه نگاران دانش آموخته این دانشکده فعال بودند، از جمله خود او که در کیهان مشغول شد وبعدها چندین مجله را سردبیری کرد.
این روزنامه‌نگار پیشکسوت یادآور شد که در سال ۱۳۵۲ وارد دانشکده علوم ارتباطات شد و در رشته روزنامه‌نگاری قبول شد و از سال دوم، به تشخیص دکتر صدرالدین الهی که استاد روزنامه‌نگاری‌اش بود به سردبیر وقت کیهان معرفی شد. استادان روزنامه نگاری در دانشکده به محض اینکه با دانشجویی اهل قلم و خوش ذوق در نوشتن روبرو می‌شد، آنها را برای کار به تحریریه روزنامه‌های آن زمان معرفی می‌کردند.
اولین دیدار با محمد بلوری در تحریریه کیهان
قوی‌فکر درباره نخستین آشنایی‌اش با محمد بلوری گفت که وقتی وارد تحریریه شد، آقایی خوش‌تیپ نظرش را جلب کرد که چند روز بعد فهمید که او آقای بلوری است که مسئولیت موثری در تحریریه کیهان دارد، به گفته او، نخستین باری که به توانمندی‌های این استاد پی برد، در سال ۱۳۵۴ و هنگام وقوع بهمنی عظیم در جاده چالوس بود که تمام جاده را بسته بود و دره‌های کنار جاده را هم پر کرد ه بود و از همه مهمتر تونل کندوان، مسیر ارتباطی تهران و چالوس، را نیز مسدود کرده بود.
این روزنامه‌نگار قدیمی در ادامه یاد آور شد که همراه حسین پرتوی عکاس برای تهیه گزارش به منطقه رفت و به یاد آورد که استادانش پیشتر گوشزد کرده بودند هیچ خبرنگاری نباید از محل وقوع خبر دست خالی به روزنامه باز گردد، چند افسر پلیس راه را پیدا کرد در حالی که در اتومبیل پلیس راه مشغول گشت زنی بودند توسط بهمن به ته دره برده شده بودند و پس از ساعت‌ها تلاش با سوراخ کردن بهمن، نجات یافته بودند با همراهی عکاسی که بعدها از دست رفت و یادش را گرامی داشت، گزارش این حادثه و نجات افسران پلیس راه را نوشت.
شنیده بودم آقای بلوری سخت‌گیر است اما… / ماجرای تیترهای حیرت‌انگیز
قوی فکر می‌گوید شنیده بودم آقای بلوری سخت‌گیر است اما یادآور می‌شود: وقتی مطلب را به او دادم و کنارش ایستاد م تا مطلب را بخواند وادیت کند، نگران بودم که نکند مطلبم را نخوانده به سطل آشغال بیاندازد، اما بلوری همه مطلب را خواند بدون آنکه کلمه‌ای را خط بزند و با دست چپ روی کاغذی تیتر زد: «ما از سفر مرگ سفید باز می‌گردیم». قوی‌فکر این تیتر را بسیار زیبا توصیف کرد و گفت تعجب کردم آدمی که آن فضا را ندیده، فقط با نوشته‌ی من آن صحنه را در ذهنش مجسم کرده است. قوی فکر آنجا دانست که بلوری استعداد عجیبی در تیتر زدن دارد.
این روزنامه‌نگار پیشکسوت تصریح کرد که هر رشته‌ای چه روزنامه‌نگاری، چه پزشکی و چه مهندسی یک تخصص است و تنها دانشگاه رفتن و تحصیل آکادمیک کافی نیست وکسب تجربه‌درپی تحصیل الزامی است.
او بلوری را از استادان تجربی روزنامه کیهان دانست که تقریباً اکثر فارغ‌التحصیلان دانشکده که وارد کیهان یا روزنامه‌های دیگر شدند، در کنار آدم‌هایی مثل او که به اصطلاح، «خاک تحریره» را خورده اند، کار کردند؛ به گفته او، هدف این بود که از بلوری به عنوان استاد تجربی، کاری و عملی تقدیر شود.
۶۰ سال کار خبری و کارنامه درخشان
او یادآور شد که بلوری ۶۰ سال کار خبری کرده است و گزارش‌های بسیار خوبی از او به یادگار مانده است او هم‌زمان سردبیر حوادث، و دبیر سرویس گزارش و بعدها سردبیر شب بود؛ بسیار فعال بوده، همه دوستش داشتند و پس از کیهان به روزنامه ایران رفت و دبیر سرویس حوادث آنجا شد و شاگردان مختلفی تربیت کرد.
چرا بلوری را پدر حادثه نویسی‌ایران می‌نامند؟
این روزنامه‌نگار قدیمی درباره این که بلوری را پدر حادثه‌نویسی ایران می‌نامند، گفت: تا پیش از سال ۱۳۵۷ یکی از خواندنی‌ترین و جذاب‌ترین خبرهای روزنامه‌ها خبرهای حوادث بود و بلوری که از دبیرستان قلم خوبی داشت، با معرفی یکی از معلمانش به روزنامه کیهان آمد. ابتدا خبرنگار حوادث شد، مسیری که خود این روزنامه‌نگار هم آن را طی کرد و به تدریج در حادثه‌نویسی تبحر پیدا کرد.
به گفته او، بلوری سپس به فکر ایجاد سرویسی در این زمینه افتاد و در حقیقت بنیانگذار حادثه‌نویسی ایران شد؛ زیرا پیش از آن خبرها به صورت پراکنده در روزنامه‌ها منتشر می‌شد.
این روزنامه‌نگار پیشکسوت افزود که یکی از نکات جالب حوادث این بود که معمولاً ۹۰ درصد فارغ التحصیلان دانشکده علوم ارتباطات که به کیهان یا روزنامه‌های دیگر می‌رفتند، اول به سرویس حوادث وارد می‌شدند، چون در آنجا بود که به عناصر خبری پاسخ داده می‌شد و خبر آغازی و پایانی مشخص داشت؛ به گفته او، هدف این بود که خبرنگار کارآزموده و با خبر آشنا شود.
خاطره‌ای از دوران حضور در سرویس حوادث
قوی‌فکرخاطره‌ای از دوران حضورش در سرویس حوادث نقل کرد و گفت روز سوم بود که حکم سرپرستی کشیک شب حوادث را به او دادند واتاقی در اختیارش گذاشتند که تختی داشت وهمراه عکاس وراننده؛ یک سال تمام صبح‌ها به دانشکده می‌رفت و شب به تحریریه برمی‌گشت و اصلاً خانه نمی‌رفت. به گفته او، پلیس، ژاندارمری، بیمارستان‌ها و مسئولان یاد گرفته بودند پیش از رفتن به محل حادثه به خبرنگار کشیک خبر بدهند. پس از یک سال او از سرویس حوادث به سرویس اقتصادی نقل مکان کرد و بعدها سردبیر اقتصادی کیهان شد.
این روزنامه‌نگار قدیمی توضیح داد که این مسیر تغییر سرویس‌ها طبیعی بود؛ خودش چون شمّ اقتصادی‌اش بهتر بود درباره نفت و اوپک می‌نوشت و به سرویس اقتصادی رفت، دیگری پس از یکی دو سال در حوادث معلوم می‌شد ورزشی‌نویس خوبی است، به سرویس ورزشی می‌رفت.
قوی‌فکر در پایان یادآور شد که بلوری از حوادث خاطرات تلخ وشیرینی دارد و کتابی با عنوان «۶۰ سال روزنامه‌نگاری» درهمین باره نوشته است.
محمد بلوری بنیانگذار صفحه حوادث در مطبوعات ایران است که کار خود را از سال۱۳۳۶ در روزنامه کیهان آغاز کرد و تا امروز بیش از شش دهه روزنامه‌نگاری کرده است.
این پیشکسوت روزنامه‌نگاری متولد ۱۳۱۵ روزنامه‌نگاری پس از ۶۰ سال فعالیت در عرصه مطبوعات، به پدر حادثه‌نویسی ایران شهرت پیدا کرده است، از نوجوانی به روزنامه علاقه‌مند بود. ورود حرفه‌ای او به عرصه مطبوعات از آنجا شروع شد که توسط یکی از استادانش در مدرسه دارالفنون به روزنامه «کیهان» معرفی شد.
«محمد بلوری: خاطرات ۶دهه روزنامه‌نگاری» کتابی است که از این روزنامه‌نگار پیشکسوت منتشر شده است، شامل خاطرات او از دوران کودکی تا حال حاضر است. خاطرات بلوری در عین اینکه نشان‌دهنده سنت روزنامه‌نگاری در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ ایران است، به تجربه متفاوت روزنامه‌نگاری در سال‌های بعد از انقلاب نیز می‌پردازد. در این خاطرات، برخی ناگفته‌های تاریخی ازجمله جزئیات جنگ ظفار، مداوا نشدن حسنعلی منصور پس از ترور و جنایات سپهبد آزموده، در کنار داستان زندگی خلافکارانی همچون مهدی بلیغ، ایران شریفی و هوشنگ ورامینی مطرح شده است.
